Z różnego rodzaju przewlekłych chorób wątroby największe praktyczne znaczenie ma stłuszczenie,'a przede wszystkim marskość wątroby. W tej chorobie opieka domowa nad chorym sprowadza się głównie do w ł a ś-ciweeo odżywiania, które samo przez się ma istotne znaczenie lecznicze. Zasadą żywienia w marskości wątroby jest wprowadzanie do jadłospisu dużych ilości pokarmów białkowych, takich jak chude mięso zwierzęce i ryby, białka jaj, a przede wszystkim biały ser (twaróg) — w ilości co najmniej 200 g białka dziennie. Tak duże ilości białka nie mogą być, oczywiście, spożyte na jeden raz; trzeba je rozkładać na kilka porcji — na śniadanie, obiad i kolację. W miarę możliwości trzeba często zmieniać charakter potraw, aby uczynić je bardziej urozmaiconymi i zachęcić tym samym chorych do ich spożywania. Drugą zasadą diety przy marskości jest znaczne ograniczenie pokarmów tłustych i tłuszczów, do co najwyżej 50—60 g na dobę (5—6 deka). Dozwolone są tłuszcze tylko całkiem świeże, nie przysmażane (masło, margaryna). Co się tyczy potraw mącznych i cukrowych nie obowiązują tutaj żadne specjalne zastrzeżenia, pod warunkiem jednak, że chory otrzymuje swoje minimum potraw białkowych. Używanie soli kuchennej powinno być ograniczone; potraw nie powinno się solić. Ważne natomiast jest wzbogacanie posiłków w witaminy (soki jarzynowe i owocowe, preparaty witaminowe). Absolutnie zakazane jest spożywanie jakichkolwiek napojów alkoholowych — nawet wina i piwa.