Cukrzyca jest chorobą przemiany materii polegającą na złym przerabianiu substancji węglowodanowych, a więc takich jak cukier i skrobia, i pokarmów zawierających je (np. mącznych). W przebiegu tej choroby cukier gromadzi się w nadmiernych ilościach we krwi, a ustrój nie jest w stanie wykorzystać go jako źródła energii dla swych celów. Pośrednim tego skutkiem jest także nieprawidłowe przerabianie tłuszczów — przy ich przemianie tworzy się nadmiar ciał kwaśnych i acetonu, co prowadzi do ogólnego zatrucia ustroju i śpiączki, często śmiertelnej. Przyczyną cukrzycy jest niedostateczna w ustroju ilość insuliny — hormonu wytwarzanego przez trzustkę. Na powstawanie cukrzycy mają poza tym wpływ także i inne gruczoły wewnątrzwydzielnicze, takie jak przysadka mózgowa, tarczyca i nadnercza. Z cukrzycą związane są rozmaite powikłania chorobowe. Do najważniejszych należy wczesny rozwój miażdżycy naczyń krwionośnych, głównie miażdżycy naczyń wieńcowych serca i naczyń mózgu, uszkodzenia narządu wzroku z postępującą utratą wzroku, uszkodzenia nerek, owrzodzenia i martwice skóry kończyn. Chorzy na cukrzycę ulegają łatwo różnym zakażeniom. Cukrzyca występuje najczęściej u osób starszych, zwłaszcza otyłych, odżywiających się zbyt obficie i nieproporcjonalnie do potrzeb organizmu.